Hoe je een markt doet

Contant geld. Veel kramen nemen geen kaart, en de kleinste — de boer met vier soorten tomaat — zeker niet.

Vroeg. Tussen acht en tien is het rustig en staat alles er nog. Na twaalven wordt er afgeprijsd, en dat heeft ook zijn charme, maar de goede dingen zijn dan weg. Om één uur wordt er afgebroken.

Eigen tas. Er wordt in dun plastic gepakt en dat scheurt op de terugweg. Eén stevige tas per persoon is genoeg.

Bij de groentekraam pak je niet zelf. Je wijst en zegt hoeveel; wie zelf in de kist graait krijgt daar een blik voor terug. Bij het fruit mag je vaak wel zelf kiezen — kijk even wat de mensen voor je doen.

De woorden. Un quilo is een kilo, mig quilo een pond, un parell een stuk of twee. Això betekent "dit". Verder komt wijzen een heel eind, en dat vindt niemand vervelend.

Prijzen. Op de eetkramen wordt niet afgedongen — daar hangt de prijs per kilo aan de kraam en die geldt voor iedereen. Op de rommelmarkten van Barcelona wel, en daar wordt het ook verwacht.